Wierzba Płacząca Biała Tristis

Wierzba płacząca – charakterystyka

Drzewo o szerokiej, gęstej, regularnej koronie osadzonej na niskim pniu, z długimi, wiotkimi i silnie zwisającymi gałęziami. Długopędy cienkie, nagie, złocistożółte i błyszczące. Klon męski, ale obok kotek z kwiatami pręcikowymi pojawiają się kotki żeńskie, co jest cechą charakterystyczną dla tego drzewa. Sadzi się ją w parkach, po wsiach i w miastach. Szczególnie malownicze są drzewa pojedynczo rosnące nad stawami, wzdłuż kanałów i w pobliżu innych zbiorników wodnych. W parkach należy sadzić na skraju rozległych łąk. Unikać sadzenia w grupach z innymi drzewami, gdyż wówczas wierzba płacząca nie ma warunków swobodnego kształtowania malowniczej korony. Jest mało wymagająca w stosunku do gleby. Dobrze rośnie nawet na glebach stosunkowo ubogich i piaszczystych, lecz wymaga stanowiska w pełni słonecznego.

Wierzba płacząca biała Tristis

Jest to płacząca odmiana wierzby rodzimej. Ma atrakcyjną szeroką i gęstą koronę z pędami zwisającymi do ziemi i wyrastającymi z niskiego, grubego pnia. Srebrzyste, lancetowate liście są jaśniejsze od spodu. Kwiaty – passat – rosną wiosną zaraz po pojawieniu się pierwszych liści. Jest to duże drzewo, które potrzebuje miejsca, aby pokazać swoją wartość. Nie nadaje się do małych ogrodów. Mało wymagająca glebowo, najlepiej rośnie na glebach żyznych, próchnicznych i wilgotnych, w pobliżu wody. Toleruje zimno. Dobrze znosi przycinanie.
Szczególnie atrakcyjne są drzewa rosnące pojedynczo na stawach, wzdłuż kanałów i w pobliżu innych zbiorników wodnych. W parkach należy je sadzić na obrzeżach dużych łąk.
Jest mało wymagająca dla gleby. Dobrze rośnie także na glebach stosunkowo ubogich i piaszczystych, potrzebuje jednak do wzrostu miejsca w pełni nasłonecznionego.

Wierzba płacząca biała Tristis uprawa

Wierzba biała 'Tristis’ jest mało wymagająca co do gleby, ale najlepiej rośnie na żyznych, próchnicznych i wilgotnych podłożach w pobliżu wody. Jest odporna na mróz. Dobrze znosi przycinanie. Pędy bardzo łatwo się ukorzeniają.